Trochę historii... i    >>Osiągnięcia<<

Urodziłem się bardzo dawno temu.:)
Będąc w czwartej klasie szkoły podstawowej, zimą do szkoły jeździłem czołgiem. Dlaczego? Każdy Polak urodzony przed 1982 r. będzie wiedział o co chodzi:).

Szkoła podstawowa to był istny raj dla młodych żeglarzy - w Trzebieży. Tam też czyniłem pierwsze szlify żeglarskie pod okiem samego Kapitana Andrzeja Mendygrała. Żeby mi było łatwiej na lekcjach muzyki wiecznie nam dudniono pieśni morskie, szanty i przeróżne okołomorskie ballady. A nad prawidłowością ich śpiewania czuwała narzeczona Kapitana - Ania Łaszewska. Lata szkoły podstawowej przeleciały niczym „mewa nad spienioną falą”.

Szukanie szkoły średniej nie sprawiło mi większych kłopotów, gdyż przesiąknięty wodą wpadłem w sidła Technikum Budowy Okrętów w Szczecinie.
No i zaczęło się. 

Jedna z Pań "profesorek" "Perkosiem" zwana słysząc "mój śpiew" wcieliła mnie do jednego z pierwszych zespołów szantowych w TBO o szmuglerskiej nazwie "Szantażyści". Epizod z tym zespołem nie trwał długo, gdyż chłopcy byli na etapie kończenia szkoły średniej a ja ją dopiero zaczynałem. Śpiewanie pieśni morskich bardzo mi się spodobało - mimo tego, że przez jakiś czas miałem ich dosyć po szkole podstawowej. Ponieważ samo śpiewanie przestało mi sprawiać przyjemność, zacząłem pilną naukę gry na zakupionej od Rosjan gitarze. Już po roku „pstrykania”, na nowo zakupionej "prawdziwej" gitarze rozpocząłem próby wspólnego grania z przyjacielem klasowym Tomkiem. Sprawiało nam wielką satysfakcję bardzo synchroniczne granie do tego stopnia, że w duecie postanowiliśmy stanąć na szantowej scenie. Zanim jednak zdecydowaliśmy się na granie i śpiewanie w duecie, założyliśmy prawdziwy zespół szantowy, który z czasem zaczął odnosić jakieś małe sukcesy - "Lewiatan". Nie doceniając możliwości duetowego grania, wzięliśmy udział tylko w jednym przeglądzie piosenki żeglarskiej "Kalmar 1992" zdobywając na nim Grand Prix. Widocznie nie dojrzałość sceniczna sprawiła, że pewniej czuliśmy się w wieloosobowym zespole.

Mój piękny okres rozwoju muzycznego w klimatach morskich zakończył się w 1996 r. Zasłaniałem się obowiązkami, rodziną itp. A tak naprawdę? Chyba się zmęczyłem i potrzebowałem chwili wytchnienia. Zespół "Lewiatan" przy którym nauczyłem się gry na gitarze, harmonijce ustnej, i innych przeszkadzajkach występował jeszcze do roku 2000.
Moja chwila wytchnienia trwała okrągłe 10 lat. Przez ten okres swoją gitarę widziałem dwa razy - w momencie kiedy ją wkładałem do futerału i w momencie kiedy ją z niego wyjąłem po latach.

Tak jak to bywa z żeglarzami i marynarzami - na zawsze nie da się w nas uśpić morskiego ducha. Ten moment nastąpił w 2006 r. kiedy to Pani "Perkoś" obchodziła okrągłe 30 lat pracy kulturalnej z młodzieżą i na swój benefis poprosiła zespół "Lewiatan" o krótką reaktywację i zaśpiewanie kilku "kawałków" jako gospodarz imprezy.

"Lewiatan" to w chwili obecnej 4 osobowa grupa przyjaciół okazyjnie śpiewająca - pieśni morskie oczywiście.

Ale mi to nie wystarczyło. Chyba poczułem potrzebę dalszego śpiewania ale... solo. Sam z gitarą na scenie. Pewnego ciepłego wekhendu, popłynąłem wraz z młodzieżą z pewnego klubu żeglarskiego na biwak, na którym to biwaku,  moim zadaniem było krzewienie kultury śpiewania pieśni morskich, ballad itp. Chyba mi się to udało. Młodzież zadowolona, Ja szczęśliwy. Wtedy to dotarła do mnie myśl, że chyba warto spróbować.

Napisałem kilka tekstów piosenek, których moi koledzy nie zaakceptowali - stwierdzając, że teksty i ich aranżacja nie nadają się do zespołowego śpiewania. Stwierddzili, iż jestem zbyt smętny.

Wziąłem się więc do solidnej pracy i... zobaczymy? To był maj 2009 r.

Osiągnięcia

"IV Szanta Claus" Festiwal w Poznaniu. Wyróżnienie za udane wprowadzenie nastroju "krainy łagodności"

>>powrót do góry<<